over mij
Ik dacht jarenlang dat ik te gevoelig was
Ik was ongeveer zes jaar oud toen ik mijn moeder om een snoepje vroeg. Ik kreeg er geen. Mijn broer wel. Voor een ander is dat een onbeduidend moment. Bij mij bleef het hangen.
Jarenlang dacht ik dat mijn gevoeligheid iets was waar ik vanaf moest. Nu weet ik dat het precies is wat mij goed maakt in mijn werk.
Ik was ongeveer zes jaar oud toen ik mijn moeder om een snoepje vroeg. Ik kreeg er geen. Mijn broer wel.
Voor een ander is dat een onbeduidend moment. Bij mij bleef het hangen.
Niet vanwege dat snoepje. Maar vanwege het gevoel eronder:
hij is beter, hij doet het goed, en met mij is blijkbaar iets mis.
Mijn broer was extravert, direct, ging overal vol op af. Ik was het kind dat eerst keek. Dat voelde. Dat nadacht. Ik merkte spanningen op voordat iemand iets had gezegd.
Thuis en op school voelde ik me anders. Te gevoelig. Te ingewikkeld. Te veel in mijn hoofd.
Van de vier kinderen in ons gezin was ik de enige die hooggevoelig en hoogbegaafd bleek te zijn.
Ik wist alleen dat ik anders was en dat anders zijn blijkbaar niet altijd werd gewaardeerd.
De prijs van te veilig schrijven
Jarenlang dacht ik dat mijn gevoeligheid iets was waar ik vanaf moest. Iets wat ik moest beheersen, verbergen of kleiner maken.
Gewoon wat harder worden. Maar je kunt jezelf niet eindeloos wegduwen zonder daar een prijs voor te betalen. Ik raakte overspannen en kreeg een burn-out.
Toen ik ongeveer zeven jaar geleden mijn eerste bedrijf begon, wilde ik graag zichtbaar zijn, maar ook voorkomen dat mensen iets van mij zouden vinden. Dus schreef ik veilig. Wetenschappelijk. Afstandelijk. Correct. Ik liet zien wat ik wist, maar nauwelijks wie ik was.
Mijn businesscoach zei dat niemand mijn teksten zou lezen als ik zo bleef schrijven. Ik geloofde hem eerst niet, toch schreef ik uiteindelijk een post over wie ik écht was: hooggevoelig en hoogbegaafd. Ik liet hem eerst aan mijn partner lezen. Daarna bleef ik minutenlang met mijn vinger boven de publicatieknop hangen. Niet bang voor een spelfout. Bang dat mensen opnieuw zouden zeggen dat ik het verkeerd deed.
Uiteindelijk drukte ik toch dit artikel op LinkedIn:
Eindelijk mag iedereen het weten, ik ben hooggevoelig en hoogbegaafd.
Het werd mijn best gelezen post ooit.
Mensen kiezen niet alleen voor je kennis, je product of je dienst.
Ze kiezen voor de persoon bij wie ze zich gezien voelen.
Ik hoor wat mensen niet zeggen
Precies datgene waarvoor ik me vroeger schaamde, is nu mijn grootste kracht. Ik hoor een kleine twijfel in een stem. Ik merk dat iemand iets zegt, maar iets anders voelt en vraag door tot het echte probleem boven komt. Daar kwamen drie werkwijzen uit voort. Geen trucjes, een direct gevolg van hoe ik naar mensen kijk.
De Resonantieversterker
Ik voel precies welke emotie er onder een probleem zit, en vertaal die naar een boodschap die je klant echt raakt, niet naar wat jij denkt dat moet worden gezegd.
De Breinversneller
Mijn hoofd legt in minuten verbanden waar anderen weken over doen. Daarom kom je met mij snel voorbij de analyse en bij een concrete eerste stap.
De Twijfelbreker
Ik hoor de twijfel die iemand niet hardop uitspreekt, en pak precies dat obstakel aan, voordat het stilzwijgend een nee wordt.
Drie werkwijzen.
Eén bron: dezelfde gevoeligheid waar ik ooit vanaf wilde.
zeg het maar
Ik luister echt
Geen funnel, geen kennisbank, geen verkooppraatje.
Gewoon een gesprek waarin ik hoor waar het schuurt
en je daarna vertel of, en hoe, ik kan helpen.