Ik ben een pionier. Een van die mensen die alles anders doet. Iemand die niet om zich heen kijkt om zich te meten aan anderen en om daarop zijn keuzes te baseren. Dat maakt mij een échte ondernemer, omdat ik de bruisende ideeën in mijn brein (hoofd) moeiteloos combineer met wat goed voelt voor mij (hart). Ik leef bewust, zie kansen en pak ze ook direct, zonde nadenken of anderen daar een mening over hebben.
More...
Een pionier scheidt de buitenwereld van zijn binnenwereld
Eerder maakte ik al een podcast over de ring van 5, een theorie van Jim Rohn. Zonde die theorie had ik nooit kunnen worden wie ik nu ben. We leven in een wereld waarin iedereen snel een oordeel velt. Alleen als jij daar je weg in vindt, kun je echt succesvol zijn. Voor mij betekent dat, dat ik mijn eigen keuzes wil maken, zonde na te hoeven denken of het wel mag of kan. Om dat echt goed te kunnen doen, maak ik een onderscheid tussen de buitenwereld en mijn binnenwereld. Antoine van Staveren introduceerde me ooit met deze theorie.
In mijn binnenwereld zijn de mensen die me dierbaar zijn: mijn vrouw Sandra, en mijn kinderen, mijn dochter van 16 en mijn zoon van 14. Dit zijn de personen op wie ik kan terugvallen, als ik ze nodig heb. Met hun steun sta ik sterk. Altijd.
De buitenwereld geef je soms energie
Mijn buitenwereld zit vol met mensen die ik als ondernemer nog iets kan leren. Daar ben ik echt die pionier. Daar zitten mensen die het heerlijk vinden dat ik zo snel denk en handel. Zoals mijn klant, die binnen enkele weken al dankzij mijn methode haar eerste klant binnen haalde. Die twee weken late meer dan 300 volgers in haar webinar loodste en vervolgens een volle betaalde masterclass organiseerde. Dáár krijg ik energie van.
Maar kost je soms ook energie
Maar daar zit ook die klant die vakantie vieren, pubers opvoeden, verhuizen en nog even moet bijkomen zo belangrijk vindt, dat ze tijdens het hele traject zomaar even een pauze neemt van 4 maanden, nadat ze met moeite 6 maanden bezig was, en het traject maximaal 12 maanden duurt. De klant die tijdens een van de meeste belangrijke sessies na 20 minuten afhaakt omdat ze zich opeens realiseert dat ze een dubbele afspraak heeft. Dat kóst me soms energie.
Een pionier geeft zijn grenzen aan
Wanneer bereik je dat punt dat je besluit dat het je niet mee raakt en dat het niet langer jouw probleem is? Ik trek dus een gens. En hoe groter ik word, hoe meer ik groei, hoe scherper die grens moet zijn.
Dus:
Vooral realiseer ik me dat elke dag is wat ik er van maak. Sta ik het toe dat kritiek me raakt? Dat het mijn perfectionisme omhoog haalt en dat ik er last van heb? Of zeg ik gewoon "dank je wel" en kijk ik wat ik vanuit mijn binnenwereld anders mag doen waardoor ik een nog betere ondernemer ben? Op het moment dat ik mijn binnenwereld belangrijker maak dan mijn buitenwereld en daarmee mijn grenzen aanscherp, ben ik pas echt de CEO van mijn eigen bedrijf.
0 comments