Nu ben ik het echt zat: mijn perfectionisme!

Soms word ik echt heel moe van mezelf. Sinds ik mijn hooggevoeligheid en mijn hoogbegaafdheid heb omarmd, ben ik met mijn bedrijf tot grote hoogte gestegen. Maar met een enorme groei komt ook een enorme verantwoordelijkheid kijken, controledrift en perfectionisme. Ik merkte de afgelopen maanden dat ik het maar niet los kon laten. Elke goede ondernemer heeft een eigen coach, dus heb ik er al jaren twee. Laatst zei de goede man tegen me: "...dus je staat constant aan?!". Toen pas wist ik precies wat er aan de hand was. Ik stond constant aan! Ik was fysiek moe, maar ik was met name mentaal moe om dat mijn hoofd nooit stopt met bruisen. Tijd om iets te doen aan mijn perfectionisme.

More...

Bruisen tijdens kantoortijden

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben ontzettend blij met het feit dat het constant bruist van de ideeën. Op het moment dat ik maar aan een bepaald onderwerp denk, bruist het alweer. Alle gesprekken die ik met iedereen gehad heb, met mijn business coach, met een collega, met een klant, flitsen voorbij. Uit elk gesprek haal ik de meest waardevolle input en in no time heb ik een plan, bijvoorbeeld van een challenge of een nieuwe training, waar ik enorm enthousiast van wordt. Als dat tussen kantoortijden gebeurt, is dat prima. Maar op het moment dat het ook aan de eettafel gebeurt, of wanneer ik gewoon TV kijk, of onder de douche sta, of midden in de nacht, heeft het zo zijn mindere momenten.

"Het bruisen in mijn hoofd heeft me tot grote hoogte gebracht. Maar op het moment dat het ook aan de eettafel gebeurt, wanneer ik TV kijk, onder de douche sta, of er midden in de nacht wakker van wordt, kent het ook zijn mindere momenten"

Ik zie alles, ik voel alles, en twijfel...

Ik was het pas echt zat, toen ik merkte dat het mijn dagelijkse activiteiten ging beïnvloeden. Wanneer ik groepen ondernemers begeleid, ben ik altijd in staat om die persoon er uit te pikken die op dat moment wat minder goed in zijn vel zit. Mijn gevoel roept dan meteen dat hetgeen ik doe nog beter moet, dat het niet goed genoeg is. Mijn hoofd roept dan: "daar gaaaaaan we weer...". Ik ben bezig met het schrijven van een nieuwe online training, en ik merk dat het momenteel langer duurt dan normaal. Omdat ik maar blijf twijfelen over de kwaliteit van het materiaal, of er niet meer bij moet, en of het niet nog waardevoller moet zijn.

Definitief afrekenen met perfectionisme

Toen ik besloot dat het nu echt klaar was, verzamelde ik alle tips die ik krijgen kon, en bedacht ik een nieuw plan:

ik heb meer vrije tijd nodig

Dit jaar ben ik twee weken met vakantie geweest. Vlak voor de vakantie, en ook meteen erna, was ik full steam bezig. Ik werkte bijna 10 uur per dag en was doodop. Twee weken waren echt niet genoeg. Na lang nadenken, kwam ik met het volgende plan:

ik neem de hele maand Augustus vrij (dus 4 weken)
daarna ga ik werken in blokken van 6 weken
na elke 6 weken neem ik weer een week vrij
met de kerst neem ik twee weken vrij
in de mei vakantie neem ik twee weken vrij

Energie is alles, en het is voor mij echt belangrijk om regelmatig voldoende bij te tanken, zodat ik het ondernemen ook aan kan, zonder dat het me (te) veel energie kost.

mijn uren moeten omlaag

Als echte perfectionist vond ik dit knap lastig. Ik merkte dat ik zoveel klanten begeleidde, dat ik het onmogelijk nog alleen aan kon. Toen kwam Linda in beeld. Linda nam me alle hosting issues en al het werk in DIVI uit handen. Super waardevol. Ik bleef doorgroeien en had iemand nodig die me kon helpen met het bouwen van alle funnels. Dus kwam Jevan er bij. Later had ik ook iemand nodig voor de content. Dus kwam Sandra erbij. Op deze manier groeide mijn team razendsnel uit tot een team van personen.

Maar bij het werken van een team komt ook controle issues kijken. Dat heb ik mezelf echt moeten leren. In eerste instantie kost het me tijd om het team in te werken, maar daarna volgt een tijd dat ik het mag los laten en er op mag vertrouwen dat mijn team het juiste doet.

Dit alles met één voornaam doel: mijn uren van 60 uur per week moeten weer omlaag naar 40, of iets minder zelfs. Dat kan alleen dankzij mijn team.

Mijn brein staat altijd aan, of het nu dag is of nacht. Of ik nu werk of niet. Wat me te doen stond is het opnieuw conditioneren van mijn brein. Mijn brein gaan dwingen om soms ook echt uit te gaan. Op zoek naar de aan/uit knop.

ik heb een eigen werkruimte nodig

Gelukkig heb ik dat al. Ik heb een eigen kamer in huis, ingericht als kantoor. Aangezien ik samen met mijn vrouw Sandra werk, praten we normaal gesproken altijd en overal over ons werk. Op de bank, aan de eettafel, op het terras, en soms zelfs in bed. Van de zotte natuurlijk. Ik besloot om alles wat met mijn werk te maken heeft, in mijn kantoor te doen. Gewoon heel zwart wit. Als we iets willen bespreken, doen we dat in het kantoor, maar zeker niet er buiten.

Op deze manier leert mijn brein dat als ik mijn kantoor verlaat, mijn brein weer uit mag.

ik heb een planningsysteem nodig

Gelukkig heb ik dit wel. Ik gebruik Asana om alles in te noteren wat ik moet doen. Vroeger deed ik dat uit mijn hoofd. Dat vind ik heerlijk. Nu werk ik met geeltjes. Tijdens de gesprekken met mijn klant schrijf ik alles wat ik nog moet doen op geeltjes. Na de sessie zet ik dat in mijn planningsysteem. Dan mag ik het loslaten in mijn hoofd.

Kanttekening is wel, dat ik alles wat ik in Asana zet, het liefste dezelfde week nog doe. Dat is natuurlijk van de zotte. Een goede planning houdt in dat ik sommige dingen bewust later in plan. Dat ik voor mezelf na ga of het nu moet en zo niet, wanneer het dan uiterlijk klaar mag zijn.

Mijn brein mag écht niet de hele dag aan staan. Met een afsluitritueel, een planningsysteem en micro pauzes dwing ik mijn brein om even zijn klep dicht te houden.

ik heb een afsluitritueel nodig

Laatst vroeg iemand me: "heb je een afsluitritueel van je werkdag?". Ik dacht diep na. Eigenlijk niet. Ik sluit wel de week af met een vrijdagmiddag borrel, maar ik sluit de dag niet af. Dus gaat mijn brein lekker door met ratelen, omdat het voor mijn brein niet duidelijk is dat de dag gestopt is. Een afsluitritueel kan heel eenvoudig zijn. Alle tabs van mijn browser sluiten, de laptop dicht doen, even mijn ogen dicht en 30 seconden diep ademhalen. Het maakt in principe niet uit, als het maar simpel en eenvoudig blijft.

ik moet meer de deur uit

Ik werk dus de hele week thuis. Op donderdag, maar zeker op vrijdag, word ik daar helemaal kriegel van. Ik sprak met Sandra af dat we elk weekend gewoon echt even de deur uit moeten. Gewoon even naar het strand, bij iemand op bezoek, naar de sauna, of naar het terras. Gewoon iets doen, wat niet met werk te maken heeft en wat buiten de deur is. Daar kan ik dan tijdens kantoor uren naar uit kijken.

Aangezien er dan altijd iets is om naar uit te kijken, is mijn brein ook bezig met andere dingen dan alleen maar bruisen 🙂

Perfectionisme kan tot paniek of angst leiden. Angst is niets meer dan ingehouden opwinding. Als die ingehouden opwinding nergens naar toe kan, betrek je dat altijd op jezelf.

ik drink minder koffie

Koffie vind ik écht heerlijk. Vroeger dronk ik koffie, de hele dag door! Nu zit ik op 4 tot 6 kopjes per dag. Ik heb vandaag besloten een nieuwe uitdaging aan te gaan: ik drink alleen 's morgens vroeg 2 kopjes koffie. Ik weet dat koffie me een opgejaagd gevoel kan geven, dat het het stresshormoon in mijn lichaam verhoogt en dat dan het bruisen nooit zal stoppen.

ik moet mijn grenzen opnieuw definiëren

Mijn coach zei tegen me: "Jouw mechanisme tot zelfreflectie heeft zich al goed ontwikkeld. Jij hoeft je hele leven niet meer te werken aan dat mechanisme, het heeft al alles wat het nodig heeft". Dat zette me aan het denken. Wat hij daarmee bedoelde is dat ik met mijn perfectionisme de neiging heb om van alles mijn probleem te maken. Ook terwijl dat niet zo is.

Perfectionisme kan namelijk ook leiden tot paniek en angst. Angst is ingehouden opwinding. Als die ingehouden opwinding nergens naar toe kan, betrek je het altijd op jezelf. Dat is vaak niet nodig. Het helpt enorm als je je grenzen opnieuw en helder definieert. Wat nu moet, kan vaak ook later.

ik communiceer op een heldere manier

Met name toen ik mijn bedrijf startte, was ik veel te lief voor de klant. Nog steeds heb ik de neiging om hemel en aarde te bewegen om iedereen blij, vrolijk en tevreden te houden. Dat leidt echter tot onhoudbare situaties. Het succes van mijn klanten is niet puur afhankelijk van mijn diensten. Klanten vragen me regelmatig: "hoe snel kan ik online omzet genereren?". Tja, dat is natuurlijk afhankelijk van de inzet, de energie, de gedrevenheid en het enthousiasme van die klant.

Ik mag voor mezelf helder blijven communiceren dat ik veel klanten heel goed kan helpen, maar dat ik niet verantwoordelijk ben voor hun resultaat en hun inspanning. Met de kennis en de inzet van mijn klant, zijn we al snel halverwege. Voeg daar mijn kennis en kunde aan toe en de techniek die ik voor mijn rekening neem, en we zetten samen een droomresultaat neer.

Om even terug te komen op die online training die ik aan het maken ben. Als ik de bovenstaande punten niet heel goed in de gaten houd, komt die nooit af. Dan blijf ik er aan sleutelen totdat ik ooit tevreden ben. Maar hoe kan mijn perfectionistisch brein ooit tevreden zijn met het resultaat?

Het grootste inzicht dat ik de afgelopen tijd heb gekregen is dat wanneer ik slechts op 75% van mijn kunnen presteer, mijn klanten nog steeds euforisch en enthousiast zijn. Dat is enorm veel waard.

Hoe nu verder?

Doe me een lol... als jij online wil gaan, een online training of een weggever wil maken, realiseer je dat niets perfect hoeft te zijn. Je klant is al blij met iets kleins waar hij meteen mee geholpen is. Het hoeft geen mega groot ebook te zijn, of een mega grote online training. Het gaat om de waarde. Jouw klant is vaak al blij met iets super eenvoudigs. Dus waarom zo moeilijk doen?