Ik ben een ‘Harry’

Ik ben een 'Harry'

Met een glas wijn in de ene hand en een blokje kaas in de andere, bevond ik me op een verjaardag van een vriendin. Ik had het naar mijn zin en genoot van diverse boeiende gesprekken met de mensen om me heen. Het leek een perfecte avond te worden, totdat ik om me heen keek en me plotseling afvroeg waar alle mannen waren gebleven. Het duurde niet lang voordat ik ze ontdekte: ze stonden allemaal rond de barbecue, elk met een fles bier in de hand, me met verbazing aan te staren. Het was alsof ze wilden zeggen: "Wat doe jij hier? Sta je echt met die vrouwen te praten over diepgaande zaken?"

In dat ene moment, omringd door vrienden en vrolijkheid, werd me iets duidelijk: er zijn mensen zoals ik, die graag diepgaande gesprekken voeren en de wereld op een iets andere manier bekijken. Mensen die zich niet altijd conformeren aan de norm, die 'anders' denken, voelen en handelen. Dat werd later nog eens benadrukt toen een van mijn vriendinnen naar me toe kwam en bevestigde dat ze merkte dat ik alles zie, voel en doorgrond. Ze had de neiging om een beetje met een boogje om me heen te lopen, omdat ze wist dat ik van alles aan haar gedrag kon opmerken, ook de dingen die ze liever niet wilde zien. Toen wist ik het zeker... Ik ben een 'Harry'.

Het karakter van een 'Harry'

Toen ik voor het eerst kennismaakte met het begrip 'Harry', was het als een plotselinge herkenning van een essentieel deel van mijn persoonlijkheid. Als jongste van vier kinderen binnen ons gezin, viel ik altijd op, zij het op een eigenzinnige en aparte wijze. Terwijl mijn oudere broer overliep van zelfvertrouwen en zich zorgeloos door het leven bewoog, was ik van nature gevoeliger, introverter en geneigd tot diepgaand nadenken over de essenties van het leven.

In een tijd waar traditionele rolpatronen nog stevig verankerd waren, voelde ik me als een bonte vogel in een grijze massa. De overheersende overtuiging was dat mannen stoïcijns en ongevoelig moesten zijn, en dat praten over gevoelens geen optie was. Deze mantra klonk voortdurend in mijn oren, en ik zag hoe de wereld verwachtingen had van hoe mannen zich dienden te gedragen.

Bij mijn geboorte hadden mijn ouders waarschijnlijk andere verwachtingen in gedachten. Ze hadden reeds een zoon die voldoende tegemoetkwam aan de maatschappelijke normen. Maar toen kwam ik ter wereld, en ik was anders. Ze beschouwden me niet als 'moeilijk', maar als een mysterieuze uitdaging, omdat mijn karaktereigenschappen zo ver afweken van het bekende.

Ik bekeek de wereld door een unieke lens. Ik stelde vragen die anderen niet stelden, dacht en handelde op mijn eigen wijze, en bezat een uniek perspectief en denkvermogen. Mijn gedrag was zo afwijkend van de norm dat dit soms leidde tot onbegrip en conflicten, omdat anderen mijn kijk op de wereld niet deelden.

Langzaam maar zeker ontwikkelde ik me tot een rebel. Terwijl ik lang poogde te voldoen aan de verwachtingen die op me drukten, realiseerde ik me dat hoe meer ik me dwong om me aan te passen aan conventies en normen, hoe meer ik in verzet kwam. Vaak werd conformiteit geëist, terwijl ik dat niet altijd kon bieden.

Diepgang werd een essentiële behoefte. Diepgaande gesprekken en betekenisvolle interacties gaven me energie. Oppervlakkige conversaties over alledaagse zaken zoals het weer of werk riepen bij mij voornamelijk gevoelens van ontevredenheid en frustratie op.

Mijn hooggevoeligheid, soms tot in het extreme, maakte me vatbaar voor subtiliteiten en nuances die door anderen vaak werden genegeerd. Hoewel dit leidde tot momenten van overprikkeling en stress, vond ik in mijn gevoeligheid ook een unieke kracht.

Ondanks dat sommigen mijn eigenschappen als uitdagend ervoeren, ontdekte ik dat ze van onschatbare waarde zijn. Als ondernemer onderscheid ik me door simpelweg mezelf te zijn. Ik moedig mijn volgers en klanten aan om op een andere wijze te denken, creatief te zijn en positieve verandering te omarmen. Mijn unieke eigenschappen dragen bij aan de samenleving, organisaties, mijn klanten en mijn gezin. Ze maken me authentiek en zorgen ervoor dat ik succesvol kan zijn door trouw te blijven aan wie ik ben. Deze kenmerken definiëren het karakter van een 'Harry', een individu met een intrigerende persoonlijkheid die de wereld door een bijzondere lens beschouwt.

Een Harry op het werk

"Dat verklaart alles!" Het was de reactie van mijn field manager toen ik hem vertelde dat ik hooggevoelig ben. Ik wilde me niet meer verstoppen en gewoon mezelf zijn. Maar blijkbaar zag mijn manager gevoelig zijn als iets negatiefs. Heel even twijfelde ik of ik er wel goed aan heb gedaan om te vertellen dat ik zo gevoelig ben. Het wees me erop dat ik anders ben, anders denk, en heel even kreeg ik het gevoel dat dat niet goed genoeg was.=

Maar wat die manager niet wist, is dat de meest succesvolle ondernemers vaak sensitieve ondernemers zijn.

Hooggevoelig zijn wordt vaak als een zwakte gezien. Maar wist je dat bedrijven die bijvoorbeeld in koffie handelen, zoals Douwe Egberts, juist hooggevoelige mensen inzetten omdat ze als geen ander kunnen ontdekken hoe mogelijke klanten reageren op het drinken van koffie? Natuurlijk is het zo dat je verbaal kan reageren op het drinken van koffie, wat je zegt, wat je doet, enz. Maar ook een non-verbale reactie, een emotie, een blik, een lichaamshouding enz. is ook een reactie. Hooggevoelige personen zijn veel beter in het oppikken van subtiele signalen.

Toen ik net van school afkwam, merkte ik dat mijn gevoeligheid vaak als een zwakte werd gezien. Maar later heb ik me juist vanwege mijn gevoeligheid opgewerkt als teamleider. Dat kwam met name omdat ik complexe problemen makkelijk kon vertalen in hapklare brokken, die ik vervolgens moeiteloos kon delegeren aan mijn eigen teamleden. Ik kon zien en horen wat er speelde op de werkvloer, maar ook aanvoelen wat er nodig was en wat niet meteen werd gezegd. Gevoeligheid op de werkvloer kan dus een zeer waardevolle eigenschap zijn.

Toch bleef ik het idee krijgen dat het werken in loondienst me tegenhield. Ik werd er gewoon niet meer blij van. Binnen de kaders die mijn werkgever gedefinieerd had, mocht ik elke dag hetzelfde kunstje doen. En ik kon zoveel meer. Het was niet uitdagend genoeg meer, en uiteindelijk leidde het tot een bore-out. Toen ik uiteindelijk toch uit loondienst stapte, ontdekte ik pas echt dat ik over gaven en talenten beschikte die ik niet voor mogelijk hield.