Ik sta met mijn dochter bij de bakker. Mijn dochter kijkt me aan, terwijl de bakker de opties opnoemt voor de lekkernijen die ze nog in de aanbieding heeft. Ze vraagt voorzichtig: \u201czullen we de krakelingen nemen of de koekjes met vulling? We kunnen ook de chocoladereep met noten pakken. Of gewoon alles\u2026?\u201d. Er ontstaat kortsluiting in mijn hoofd. Ik moet een keuze maken en ik heb letterlijk geen idee wat ik moet doen. Ergens diep in mijn hoofd wil ik een keuze maken waar zowel mijn dochter, Sandra, mijn zoon en ik blij mee zijn. Maar mijn zoon heeft coeliakie en mijn vrouw heeft een glutenallergie. Oh damn\u2026 wat moet ik doen? De vaardigheid om scherpe keuzes te maken, ontbreekt.<\/p>\n
Zo gaat het vaak. Of wanneer Sandra me vraagt wat ik wil eten, terwijl ze het boodschappenlijstje maakt. Tja, ik leef op prana en vaak eet ik niet tot nauwelijks. Geen idee! Toch is dat niet op alle vlakken zo. Als ik ga shoppen en kleding of schoenen mag kopen, weet ik precies naar welke winkel ik toe ga en binnen een uurtje weet ik precies wat ik ga kopen. Ook qua vormgeving van de websites die ik (zelf) maak, ben ik kritisch en weet ik precies wat ik wil. Maar dat gaat over beslissingen die over mij gaan. Zodra er andere mensen bij komen, en wat er wat van kunnen vinden, slaat de keuzestress toe.<\/p>\n
\u201cNu weet ik dat ik een scheiding moet aanbrengen tussen twee uitersten: wat ik zelf wil, en wat anderen willen dat ik doe\u201d<\/p><\/blockquote>\n
Als het over mezelf gaat, is het makkelijk<\/strong><\/h4>\n
Als ik goed nadenk, weet ik ook wel hoe dat komt. In mijn ouderlijke gezin ben ik de enige die hooggevoelig is. Er was daar niet echt de ruimte voor. Ik heb geleerd dat je als man zijnde vooral niet over je gevoel moet praten (maar ik doe het toch). Voor mijn gevoel moest ik opboksen tegen de rest om te laten weten dat ik er ook nog ben. Ik heb de keuzes die ik maak jarenlang gebaseerd op wat mijn vader of moeder vonden wat ik moest doen. Nu weet ik dat ik een scheiding moet aanbrengen tussen twee uitersten: wat ik zelf wil, en wat anderen willen dat ik doe. Die scheiding of kloof moet ik groter maken, waarbij ik me blijf richten op wat goed voelt (voor mezelf).<\/p>\n
Als je werkt aan je bedrijf werk je ook aan jezelf<\/strong><\/h4>\n
Mijn hooggevoeligheid heeft me jarenlang dwars gezeten, ik heb er echt mee geworsteld. Het vormde in het begin van mijn carri\u00e8re als zelfstandig ondernemer een echte blokkade. Ik wilde gewoon zo graag iedereen tevreden houden en niemand teleurstellen. Maar nu weet ik dat het niet uit maakt welke keuze ik maak, er zijn altijd mensen die teleurgesteld zijn of die het afkeuren. Dit besef alleen al heeft voor een enorme persoonlijke ontwikkeling gezorgd. Als het dan toch niet uit maakt welke keuzes je maakt, en er altijd mensen zijn die het afkeuren, waarom zou je dan niet gewoon doen wat je zelf wilt? Ik besloot om mijn angsten onder ogen te zien en uit mijn comfort zone te stappen omdat ik weet dat groeien pijn moet doen.<\/p>\n
“Door over elke beslissing maximaal 30 seconden te doen, help ik mezelf van mijn keuzestress af.\u201d<\/p><\/blockquote>\n
01<\/strong><\/p>\n
tip 01: een keuze maken duurt maximaal 30 seconden<\/strong><\/h5>\n
Dus daar sta ik bij de bakker met mijn dochter. Ze kijkt me vragend aan, terwijl ik zwijgend nadenk. \u201cOh ja\u201d, denk ik, \u201cmaximaal 30 seconden\u201d. Er gaat van alles door me heen. Ik denk aan mijn zoon, mijn vrouw, mijn dochter\u2026 totdat ik me realiseer dat ik vaak genoeg aan ze denk. Ik mag ook wel eens aan mezelf denken. Dus hoppa, ik kies de reep chocolade met noten omdat ik die zelf zo lekker vindt. Mijn dochter staat naast me en ik zie bijna de kwijl uit haar mond lopen terwijl ze naar de gevulde koeken kijkt. Hoppa, neem die ook maar. Door over elke beslissing maximaal 30 seconden te doen, help ik mezelf van mijn keuzestress af.<\/p>\n
02<\/strong><\/p>\n
tip 02: denk na over de consequenties<\/strong><\/h5>\n
Ik loop met mijn dochter naar buiten, terwijl ik ergens een stemmetje hoor zeggen: \u201cis het wel glutenvrij? Als ik thuis kom met mijn handen vol gluten, volgt er gezeik\u201d. Maar ik blijf rustig. Ik stel me de vraag die ik me dan zo vaak stel: \u201cik dit nu voor mij een probleem?\u201d, waarbij de zin telkens weer iets heel anders betekent als ik de klemtoom op een ander woord leg (DIT, NU, MIJ, PROBLEEM). De stress verdwijnt omdat ik me realiseer dat deze keuzestress eigenlijk negens over gaat. Ik kan immers altijd nog eens teruggaan naar de bakker, of Sandra en mijn zoon kunnen het ook zelf doen natuurlijk.<\/p>\n
“Dit is mijn \u2018upper limit bug\u2019: dat ik te veel rekening houd met ander mensen en te weinig voor mezelf kies. Het voelt soms ego\u00efstisch. Toch weet ik heel goed dat ik keuzes mo\u00e9t maken.”<\/p><\/blockquote>\n
03<\/strong><\/p>\n
denk na over de persoon die je over 5 jaar wilt zijn<\/h5>\n
Tijdens de autorit blijft mijn dochter vrolijk doorkletsen, maar ik hoor haar maar half. Ik denk na over de persoon die ik vroeger was en dat ik in de verste verte niet meer lijk op de persoon die toen zo onzeker was. Vervolgens denk ik na over de persoon die ik wil zijn: een echte ondernemer met een goed lopend succesvol bedrijf, een team van mensen die me ondersteunt en een omzet van meer dan 3 ton per jaar. Dit is mijn \u2018upper limit bug<\/a>\u2019: dat ik te veel rekening houd met ander mensen en te weinig voor mezelf kies. Toch weet ik heel goed dat ik keuzes mo\u00e9t maken. Mijn team, mijn vader, mijn broer of zus, mijn vrouw of mijn zoon zouden allen om hun eigen redenen mijn keuze kunnen afkeuren. Maar wat blijft er over van mij en mijn plannen als ik me daarop blijf richten?\u201c<\/p>\n
04<\/strong><\/p>\n
tip 04: maak een lijstje met dingen die je uitstelt, plan ze in en maak een keuze<\/strong><\/h5>\n
Toen ik thuiskwam, nam ik wat tijd voor mezelf en maakte meteen een lijstje van punten die ik maar blijf uitstellen. Dat gaat dan niet alleen over dat ik nog eens wil gaan floaten in Breda, of dat ik nog eens met mijn zus moet afspreken, maar voornamelijk over de dingen waarvan ik zeg dat ik er geen tijd voor heb, of dat ik er tegenop zie en gewoon niet doe. Zo wil ik mijn webinar succesformule training nieuw leven in blazen, maar ik maak mezelf wijs dat ik daar geen tijd voor heb, omdat ik de instructies voor mijn team opnieuw moet schrijven en daar tientallen filmpjes voor moeten komen. Samen met Sanda kijk ik naar mijn planning, en besluit elke werkdag 1 uurtje te besteden aan het vernieuwen van mijn training. Ik koppel er een strakke deadline aan en laat het los. Rust!<\/p>\n
En toen was er die ommekeer<\/strong><\/h4>\n
Ik heb van Antoine van Staveren<\/a>, mijn trainer van de HSP opleiding die ik volgde, geleerd dat wanneer ik dingen inplan, ik ze ook meteen mag loslaten. Vanaf het moment dat ik scherpe keuzes maak en ze inplan in mijn agenda, laat ik het los en heb ik geen flauw idee meer hoe mijn agenda er uit ziet. Dat geeft me rust. Ik weet dat ik gewoon scherpe keuzes moet maken, omdat ik als ondernemer nooit succesvol zal zijn als ik me door andere mensen laat be\u00efnvloeden. Eigenlijk is het heel simpel. Ik stel me de vraag: \u201cwil jij je blijven vastklampen aan een onbevredigende situatie of ben je bereid uit je comfort zone te stappen en te groeien, zowel zakelijk als persoonlijk, en besef je dat groeien pijn moet doen?\u201d. En dan is de keuze simpel. Ik durf groot te dromen. Daar baseer ik mijn scherpe keuzes op.<\/p>\n
Hoe ga jij nu verder?<\/strong><\/h4>\n
Wat zijn de scherpe keuzes die jij voor jezelf uit blijft schuiven? Gaat het over het maken van een nieuwe website, maar nu een die \u00e9cht impact maakt? Wil je funnels toevoegen aan je website omdat je weet dat een website zonder funnels geen rode cent oplevert? Wil je webinars geven, maar weet je niet waar je moet beginnen? Gaat het om die online training die je gemaakt hebt, maar dat je die aan de straatstenen niet verkocht krijgt? Heb je een hekel aan techniek, maa realiseer je dat je niet zonder diezelfde techniek kan? Blijf jij jouw scherpe keuzes uitstellen en laat je die enorme explosieve groei voor wat het is? Of pak je de kansen die je voor je ziet liggen, en ga je voor meer kwaliteit, meer omzet en meer klanten?<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik sta met mijn dochter bij de bakker. Mijn dochter kijkt me aan, terwijl de bakker de opties opnoemt voor de lekkernijen die ze nog in de aanbieding heeft. Ze vraagt voorzichtig: \u201czullen we de krakelingen nemen of de koekjes met vulling? We kunnen ook de chocoladereep met noten pakken. Of gewoon alles\u2026?\u201d. Er ontstaat […]<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":10022,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":"","tve_updated_post":"
\n\t<\/div>\n\tIk sta met mijn dochter bij de bakker. Mijn dochter kijkt me aan, terwijl de bakker de opties opnoemt voor de lekkernijen die ze nog in de aanbieding heeft. Ze vraagt voorzichtig: \u201czullen we de krakelingen nemen of de koekjes met vulling? We kunnen ook de chocoladereep met noten pakken. Of gewoon alles\u2026?\u201d. Er ontstaat kortsluiting in mijn hoofd. Ik moet een keuze maken en ik heb letterlijk geen idee wat ik moet doen. Ergens diep in mijn hoofd wil ik een keuze maken waar zowel mijn dochter, Sandra, mijn zoon en ik blij mee zijn. Maar mijn zoon heeft coeliakie en mijn vrouw heeft een glutenallergie. Oh damn\u2026 wat moet ik doen? De vaardigheid om scherpe keuzes te maken, ontbreekt.<\/p><\/div>
Zodra er andere mensen bij betrokken zijn, wordt het moeilijk<\/strong><\/h4>
Zo gaat het vaak. Of wanneer Sandra me vraagt wat ik wil eten, terwijl ze het boodschappenlijstje maakt. Tja, ik leef op prana en vaak eet ik niet tot nauwelijks. Geen idee! Toch is dat niet op alle vlakken zo. Als ik ga shoppen en kleding of schoenen mag kopen, weet ik precies naar welke winkel ik toe ga en binnen een uurtje weet ik precies wat ik ga kopen. Ook qua vormgeving van de websites die ik (zelf) maak, ben ik kritisch en weet ik precies wat ik wil. Maar dat gaat over beslissingen die over mij gaan. Zodra er andere mensen bij komen, en wat er wat van kunnen vinden, slaat de keuzestress toe.<\/p>
\u201cNu weet ik dat ik een scheiding moet aanbrengen tussen twee uitersten: wat ik zelf wil, en wat anderen willen dat ik doe\u201d<\/blockquote>Als het over mezelf gaat, is het makkelijk<\/strong><\/h4>
Als ik goed nadenk, weet ik ook wel hoe dat komt. In mijn ouderlijke gezin ben ik de enige die hooggevoelig is. Er was daar niet echt de ruimte voor. Ik heb geleerd dat je als man zijnde vooral niet over je gevoel moet praten (maar ik doe het toch). Voor mijn gevoel moest ik opboksen tegen de rest om te laten weten dat ik er ook nog ben. Ik heb de keuzes die ik maak jarenlang gebaseerd op wat mijn vader of moeder vonden wat ik moest doen. Nu weet ik dat ik een scheiding moet aanbrengen tussen twee uitersten: wat ik zelf wil, en wat anderen willen dat ik doe. Die scheiding of kloof moet ik groter maken, waarbij ik me blijf richten op wat goed voelt (voor mezelf).<\/p>
Als je werkt aan je bedrijf werk je ook aan jezelf<\/strong><\/h4>
Mijn hooggevoeligheid heeft me jarenlang dwars gezeten, ik heb er echt mee geworsteld. Het vormde in het begin van mijn carri\u00e8re als zelfstandig ondernemer een echte blokkade. Ik wilde gewoon zo graag iedereen tevreden houden en niemand teleurstellen. Maar nu weet ik dat het niet uit maakt welke keuze ik maak, er zijn altijd mensen die teleurgesteld zijn of die het afkeuren. Dit besef alleen al heeft voor een enorme persoonlijke ontwikkeling gezorgd. Als het dan toch niet uit maakt welke keuzes je maakt, en er altijd mensen zijn die het afkeuren, waarom zou je dan niet gewoon doen wat je zelf wilt? Ik besloot om mijn angsten onder ogen te zien en uit mijn comfort zone te stappen omdat ik weet dat groeien pijn moet doen.<\/p>
\"Door over elke beslissing maximaal 30 seconden te doen, help ik mezelf van mijn keuzestress af.\u201d<\/blockquote><\/div>\n\t<\/div>\n\t\n\t<\/div>\n\t01<\/strong><\/div><\/div><\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div>tip 01: een keuze maken duurt maximaal 30 seconden<\/strong><\/h5><\/div>
Dus daar sta ik bij de bakker met mijn dochter. Ze kijkt me vragend aan, terwijl ik zwijgend nadenk. \u201cOh ja\u201d, denk ik, \u201cmaximaal 30 seconden\u201d. Er gaat van alles door me heen. Ik denk aan mijn zoon, mijn vrouw, mijn dochter\u2026 totdat ik me realiseer dat ik vaak genoeg aan ze denk. Ik mag ook wel eens aan mezelf denken. Dus hoppa, ik kies de reep chocolade met noten omdat ik die zelf zo lekker vindt. Mijn dochter staat naast me en ik zie bijna de kwijl uit haar mond lopen terwijl ze naar de gevulde koeken kijkt. Hoppa, neem die ook maar. Door over elke beslissing maximaal 30 seconden te doen, help ik mezelf van mijn keuzestress af.<\/p><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>\n<\/div>
\n\t<\/div>\n\t\n\t<\/div>\n\t02<\/strong><\/div><\/div><\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div>tip 02: denk na over de consequenties<\/strong><\/h5><\/div>
Ik loop met mijn dochter naar buiten, terwijl ik ergens een stemmetje hoor zeggen: \u201cis het wel glutenvrij? Als ik thuis kom met mijn handen vol gluten, volgt er gezeik\u201d. Maar ik blijf rustig. Ik stel me de vraag die ik me dan zo vaak stel: \u201cik dit nu voor mij een probleem?\u201d, waarbij de zin telkens weer iets heel anders betekent als ik de klemtoom op een ander woord leg (DIT, NU, MIJ, PROBLEEM). De stress verdwijnt omdat ik me realiseer dat deze keuzestress eigenlijk negens over gaat. Ik kan immers altijd nog eens teruggaan naar de bakker, of Sandra en mijn zoon kunnen het ook zelf doen natuurlijk.<\/p><\/div>
\"Dit is mijn \u2018upper limit bug\u2019: dat ik te veel rekening houd met ander mensen en te weinig voor mezelf kies. Het voelt soms ego\u00efstisch. Toch weet ik heel goed dat ik keuzes mo\u00e9t maken.\"<\/blockquote><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>\n<\/div>\n\t<\/div>\n\t\n\t<\/div>\n\t03<\/strong><\/div><\/div><\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div>denk na over de persoon die je over 5 jaar wilt zijn<\/h5><\/div>
Tijdens de autorit blijft mijn dochter vrolijk doorkletsen, maar ik hoor haar maar half. Ik denk na over de persoon die ik vroeger was en dat ik in de verste verte niet meer lijk op de persoon die toen zo onzeker was. Vervolgens denk ik na over de persoon die ik wil zijn: een echte ondernemer met een goed lopend succesvol bedrijf, een team van mensen die me ondersteunt en een omzet van meer dan 3 ton per jaar. Dit is mijn \u2018upper limit bug<\/a>\u2019: dat ik te veel rekening houd met ander mensen en te weinig voor mezelf kies. Toch weet ik heel goed dat ik keuzes mo\u00e9t maken. Mijn team, mijn vader, mijn broer of zus, mijn vrouw of mijn zoon zouden allen om hun eigen redenen mijn keuze kunnen afkeuren. Maar wat blijft er over van mij en mijn plannen als ik me daarop blijf richten?\u201c<\/p><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>\n<\/div>